Ben

 Benim adım Buğra Kağan ÇODAR. 10 Ocak'ta Lüleburgaz'da doğdum. Okuma yazmayı babamın öğretmen olduğu Namık Kemal Ortaokulunda bulunan anasınıfında erkenden öğrendim ve eğitime 1-0 önde başladım. Küçüklüğümden beri futbol oynuyorum. Kendimi bildim bileli Trabzonsporluyum.  İlköğretime Arife Bekir Uğurlu İlköğretim Okulunda başladım . Kodlamaya ve İngilizce'ye merağım burada başladı. Okulda yeni açılan kodlama kursuna katılıp kodlama hakkında küçük çocuklar için temel şeyleri öğrendim. O zamanlarda sınıf arkadaşlarımın birçoğundan daha iyi İngilizce konuşabiliyordum. 4. sınıfın ortalarında koronavirüs ortaya çıktı ve uzaktan eğitime geçildi. Sınıf arkadaşlarıma düzgün bir şekilde veda edemeden ortaokula geçtim. Ortaokula anasınıfını da okuduğum Namık Kemal Ortaokulunda başladım. 5. sınıfın son haftalarına kadar okul , uzaktan eğitimle eğitim veriyordu. Son haftalarda yüz yüze eğitime yavaştan geçmeye başladık ve gelebilen arkadaşlarımla beraber kalan konuları sınıfta işledik. Hedefim ortaokulu burada bitirmekti. Babam beni 5. sınıfın yaz tatilinde Doğa Kolejinin bursluluk sınavına kaydetti ve bunun kendimi denemem için olduğunu söyledi yani kazansam bile gitmeyecektim. Sonuçlar geldiğinde iyi bir burs aldığımı gören babam , yoğun ısrarlarıma rağmen beni okula kaydettirdi. Vize'de yaşadığımdan ve okul Lüleburgaz'da olduğundan telefon ihtiyaç olmuştu ve ilk telefonum 6. sınıfta alındı. İlk senemde aşırı konuşkan biri değilken 7. sınıfta biraz daha açıldım. 7. sınıfta Cambridge Üniversitesinin belli Türk öğrencilere yaptığı İngilizce seviye sınavına girdim. 7. sınıfın yaz tatilinde hayatımda ilk defa yurtdışına çıktım. Hollanda Amsterdam'a uçtum. 8. sınıfa geldiğimizde ise sınav stresi ortaya çıktı ve bu stresi engellemek için eğlenme ihtiyacı ortaya çıktı. Bu yüzden 8. sınıf hayatımın en eğlenceli zamanıydı. Yıllar geçse bile unutamayacağım birçok anı kazandım. LGS stresinin bitimiyle kodlama yönünde birkaç program yazdım ancak güzel olmadığı için bir süre programlamaya ara verdim . Hollanda'ya 2. kez gittim.  Arkadaşlıklar , dostluklar hatta dostluktan bile ötesi. Tercih sırası geldiğinde Mustafa Elmas Arıcı Anadolu Lisesinin adını bile duymamıştım. Babamın önerisiyle 3. sıraya yazdım. Kepirtepe Lisesini çok az bir puanla kaçırdıktan sonra tek bir seçenek kalmıştı. O da Mustafa Elmas Arıcı Anadolu Lisesiydi. Son güne kadar nakil aldırmayı düşündüm ama en sonunda geldim. Son güne kadar tam belli olmadığı için okul forması bile alamamıştım. O günden bugüne hayatımda önemli bir gelişme olmadı. Benim şu anlık yaşadıklarım bunlardı.